پاشش شعله و پاشش قوس سیمی دوقلو (که عموماً به آن "پاشش قوس سیمی" گفته می شود) دو نوع مختلف از فرآیند پاشش حرارتی هستند. با همپوشانی زیادی در قابلیتهای این دو تکنیک، گاهی اوقات تشخیص اینکه کدام یک برای یک مورد خاص مناسبتر است، دشوار است. در این مقاله نگاهی به ویژگیهای منحصر به فرد هر تکنیک میاندازیم تا به شما در تصمیمگیری بهترین راهحل پوشش برای کاربردهایتان کمک کنیم.
اصطلاح «پاشش حرارتی» طیف وسیعی از تکنیکهای مختلف را در بر میگیرد که همگی در یک اصل عملیاتی مشترک هستند: با گرم کردن ماده اولیه مواد رسوبدهنده – اغلب به شکل سیم یا پودر – و تسریع قطرات مذاب یا نیمه مذاب آن به سمت آن. یک بستر، یک پوشش می تواند تشکیل شود. اسپری حرارتی برای پوشش دادن ساختارها و اجزاء با طیف متنوعی از فلزات و سرامیک ها به منظور محافظت در برابر خوردگی، اصطکاک یا سایر شرایط سخت عملیاتی استفاده می شود.
پاشش شعله و پاشش قوس سیمی اولین تکنیک های پاشش حرارتی بودند که ابداع شدند. آنها ساده ترین و رایج ترین انواع پاشش حرارتی هستند.
اصول عملیاتی اسپری شعله و پاشش قوس سیمی
تفاوت اساسی بین پاشش شعله و پاشش قوس سیمی در روشی است که از طریق آن گرما به مواد اولیه تامین می شود. اسپری شعله - همانطور که از نامش پیداست - از شعله برای انجام این کار استفاده می کند که معمولاً ترکیبی از اکسیژن و استیلن یا پروپان است. مواد رسوبدهنده به صورت سیم یا پودر به شعله وارد میشوند و جریانی از هوای فشرده، قطرات مواد رسوبشده مذاب را به سمت زیرلایه تسریع میکند تا آن را بپوشاند.
از طرف دیگر، پاشش قوس سیمی از یک قوس الکتریکی برای گرم کردن مواد اولیه استفاده می کند. مواد رسوبدهنده همیشه به شکل دو سیم عرضه میشوند (از این رو نام "پاشش قوس سیم دوقلو") که توسط رولهای درایو به تفنگ اسپری وارد میشوند. در داخل تفنگ اسپری، اختلاف پتانسیل بین دو سیم اعمال می شود به طوری که قوس الکتریکی ایجاد می شود. این باعث می شود که نوک هر دو سیم ذوب شود. جریان گاز با سرعت بالا، مواد مذاب را از نوک سیمها جدا میکند و آن را به سمت زیرلایه شتاب میدهد، در حالی که قطرات بزرگتر را به قطرات کوچکتر تجزیه میکند.
تفاوت های عملی بین اسپری شعله و پاشش قوس سیمی
تفاوتهای عملیاتی بین پاشش شعله و قوس سیمی ممکن است جزئی به نظر برسد: هر دو روش شامل اعمال گرما و گاز فشرده به مواد رسوبدهنده برای ذوب شدن و اسپری کردن آن به سمت بستر است. با این حال، اصول عملیاتی مختلف دارای چندین پیامد عملی است.
اسپری شعله و پاشش قوس سیمی عملکرد متفاوتی را ارائه می دهد. پاشش قوس سیمی می تواند نرخ رسوب بالاتری را ارائه دهد (به شرطی که تجهیزات قادر به ارائه توان کافی بالا باشند). وام دادن آن به برنامه هایی که سرعت در آنها مهم است. با این حال، پاشش شعله در تعدادی از زمینه های عملکرد دیگر نیز مزیت دارد: پاشش شعله می تواند کنترل فرآیند بهتری را ارائه دهد که منجر به کیفیت پایدارتر، اکسیداسیون کمتر - به ویژه در کاربردهایی که رسانایی فلز ضروری است (مس، روی) - و متراکم تر است. پوشش های مناسب برای کاربردهای ضد خوردگی. علاوه بر این، پاشش سیم شعله ای راندمان رسوب گذاری بالاتری نسبت به پاشش قوس سیمی ارائه می دهد، به این معنی که از دست دادن مواد کمتری منجر به هزینه کمتر به ازای هر جرم پوشش می شود و اختلاف نرخ رسوب را کاهش می دهد. یکی از مهمترین روشهای EHS که از اسپری شعله حمایت میکند، میزان انتشار ذرات ریز به شدت کمتر است که به 1/60 کاهش مییابد.هفتمدر مقایسه با اسپری قوس [1] به طور مستقیم منجر به کاهش خطر تب دود فلز می شود.
سادگی پاشش شعله معمولاً به این معنی است که هزینه سرمایه کمتری نسبت به پاشش قوس سیمی دارد. با این حال، هزینه های جاری پاشش شعله معمولاً به دلیل نیاز به گازهای سوختی بالاتر است. اغلب، انتخاب بین پاشش شعله و قوس را می توان با تجزیه و تحلیل هزینه طول عمر و هندسه سطح تعیین کرد: سطوح کوچکتر از جریان اسپری باریک و اسپری بیش از حد کمتر از اسپری شعله بهره می برند، در حالی که سطوح بزرگتر از سرعت پاشش قوس استفاده می کنند.
